Het gesmede wiegjeNu hebben we een mooi, speelgoed, wiegje maar we weten niet waar het vandaan komt. Nu hebben we ook internet en daar zijn heel veel wijze mensen op te vinden dus is er één die kan vertellen wanneer dit wiegje is gemaakt en waar.

Wat wij weten is dat het wiegje, waarschijnlijk, rond 1900 is gemaakt en uit Frankrijk of een Frans ontwerp is maar dat kan ook verzonnen zijn. We hebben geen idee of het gaas origineel is en we weten ook niet wat de originele kleur was. Ben wel, tijdens het kaal maken, brons tegen gekomen maar ook licht groen.

Toen we elkaar leerde kennen en ook nog besloten om te gaan samen wonen kwam er tijdens de verhuizing een roze wieg tevoorschijn. Deze wilde Esther toch wel graag bewaren en ook weer neer zetten maar in ons huisje was daar voor gewoon geen ruimte. Uiteindelijk werd ons leven iets rustiger en haalde ik de wieg van zolder en nam hem mee de schuur in.

Want ik vond het roze niets en daarbij was hij wel heel slecht geschilderd. Dus ik zou hem wel "even" kaal halen en opnieuw verven.

Tijdens het sollicitatiegesprek bij de mijn huidige werkgever werd er aan mij gevraagd wat ik nu echt goed kan en ik kon niet anders antwoorden dan; “Werken”!
Want dat is iets wat ik mij in de jaren heb aangeleerd. Niet hard werken maar wel door gaan, even kletsen oké, maar daarna weer door want mijn motto is “De baas zijn geld is niet van blik”.

Donderdagavond kijk ik, tijdens mijn werk, op mijn telefoon en ik zie dat ik een bericht heb via de Messenger. Ik open de Messenger en leest het volgende bericht;

“Hallo Arjan en Esther. Wij hebben gisteren het verschrikkelijke nieuws gehad dat mijn broertje maagkanker heeft en niet meer beter word. Hij heeft uitzaaiingen en er is geen kans op genezing. Sorry dat ik geen leuk nieuws heb maar vond wel dat je het moest weten. Je kan mij altijd bellen.”