Tijdens het sollicitatiegesprek bij de mijn huidige werkgever werd er aan mij gevraagd wat ik nu echt goed kan en ik kon niet anders antwoorden dan; “Werken”!
Want dat is iets wat ik mij in de jaren heb aangeleerd. Niet hard werken maar wel door gaan, even kletsen oké, maar daarna weer door want mijn motto is “De baas zijn geld is niet van blik”.

Maar in mijn huidige werk zit geen uitdaging, wat niet wil zeggen dat ik ineens er wel de kantjes er van af loop, en daarom ben ik nu op zoek naar werk wat mij blij maakt. En natuurlijk denk ik er dan over na waarom dat nooit eerder is gebeurt.

De hele simpele reden daar voor is dat ik altijd geld nodig had. Dat begon al in 1975 toen ik aan mijn vader om meer zakgeld vroeg en hij mij wees op een aantal tuinders verderop in het dorp. Mijn eerste baantje was dan ook het dieven, plukken, van komkommers en dat werd gevolgd door andere baantjes bij de diverse tuinders tot dat mijn eerste baan als matroos kwam. Dat was wel mooi werk maar leek totaal niet op datgene wat ik had gezien bij de Onedin Line of Hollands Glorie.

Door omstandigheden stop ik met varen en ga ik aan het werk waarbij ik als eerst balen oude kleding mag gaan persen. Van het ene baantje ga ik over in het andere baantje en heb het naar mijn zin met van alles en nog veel meer doen. Ik woon nog bij mijn ouders en heb toch niet veel geld nodig.

Mijn moeder weet me te overtuigen dat ik toch eigenlijk een vak moet gaan leren want dan zou ik beter werk kunnen krijgen en meer gaan verdienen. Omdat ik, officieel, werkeloos ben kan ik via het arbeidsbureau een omscholing gaan doen. Dat gaat goed tot dat ik met mijn vriendin wil gaan samen wonen. We staan netjes ingeschreven maar krijgen geen woning omdat onze inkomsten te laag zijn. Op dat moment besluit ik om te stoppen met de opleiding en weer te gaan werken en de volgende dag had ik weer werk. Weer in een magazijn maar we hadden wel een woning.

We hebben niet veel geld samen maar genieten wel van de vrijheid tot dat ik te horen krijg dat ik vader word. Dan gaat er een knop bij mij om en in plaats van dat ik leuk werk zoek, zoek ik naar een goedbetaalde baan. Van een bottelarij kom ik bij een systeemwanden en plafonds bedrijf terecht waarna ik overstap naar een interieurs en meubelmaker. Van die kom ik bij een ander die alleen maar Chinese restaurants verbouwt.

Ondertussen zijn we uit de flat verhuisd naar een koopwoning want het duurde wel een jaar of vijf voor dat ik er één zou mogen huren en dat wil ik onze dochter niet aandoen. Die wil ik buiten kunnen laten spelen zonder dat één van ons mee moet naar beneden om dat zij niet bij de verdiepingsknop in de lift kan. We hadden weinig geld en konden dus ook niet veel kopen maar we hadden een eigen huis.

Dan word ik ook nog eens vader van een zoon dus er was nog steeds meer geld nodig om alles te onderhouden en te verbouwen/verbeteren. Dan besluit mijn vrouw dat ze niet meer verder met mij wil en zit ik alleen thuis met twee kinderen. Leven van een bijstandsuitkering en mijzelf leren strijken. Het gaat me goed af maar ik mis toch wel een vrouw in mijn leven en in die van mijn kinderen. Gelukkig past er ook op dit potje een dekseltje en mijn gezinnetje bestaat ineens uit vier kinderen en een vrouw. Ik kon weer gaan werken en het geld was hard nodig met zo een groot gezin. Dus van de Erbi stap ik over naar de Reco welke weer gevolgd word door de RRS.

En nu krijg ik werk wat ik leuk vind en wat ook nog eens goed betaald. En als ik er een handigheid in krijg, dat reinigen van riolen, verdien ik heel veel geld. Daar leven we ook naar en we besluiten uiteindelijk om ons huidige huis te kopen. Dan komt de RRS met de nare mededeling dat ze niet verder met mij willen en zit ik ineens thuis. Werkeloos en “oud”!

Eerst nog getracht om tijdens mij ww periode een eigen bedrijfje op te zetten maar ik ben gewoon niet commercieel genoeg om dat te doen. Aan het eind van mij ww periode ben ik weer gaan werken waarbij ik weer in het magazijn terecht kwam. Ook nog eens in de ploegendienst en in een koelcel. Allemaal dingen die ik niet geweldig vond maar ben er wel twee jaar gebleven en zou er misschien nog wel zitten als mijn contract wel verlengd was in plaats van dat er gezegd werd; “Arjan, je werkt hard en goed en we hebben geen klachten dus kom over zes maanden maar weer terug”!

Dat was tegen mijn zere been en binnen drie dagen was ik aan het werk in een ander magazijn want er is nog steeds geld nodig. Van het ene magazijn in het andere magazijn terecht gekomen tot waar in nu zit. Maar mijn vrouw heeft nu haar studie afgerond, de kinderen zijn de deur uit en ik hoef niet meer hard te werken voor het geld. Jammerlijk genoeg kan Esther nog niet genoeg verdienen en heb ik dus wel het minimuminkomen nodig. En dat vind ik ook meer dan genoeg als ik dan maar wel het werk mag doen wat ik leuk vind.

Dus nu, 28 november 2017, ben ik op zoek naar een baantje waarbij ik mijn technische inzicht en kennis kan gaan gebruiken en dat het liefst in combinatie met het helpen van mensen. Wie o wie heeft dat baantje voor mij?

Total Comments